Berek Lajcher

Berek Lajcher urodził się 24 października 1893 roku w Częstochowie. Od 1915 roku mieszkał w Warszawie, gdzie studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim. W 1918 roku zgłosił się do Legii Akademickiej, a podczas wojny polsko-bolszewickiej służył w wojskowych służbach medycznych. Studia ukończył w 1925 roku i rozpoczął pracę jako lekarz internista oraz specjalista chorób dziecięcych. Wcześniej pracował jako wolontariusz w Szpitalu Towarzystwa Dobroczynności dla Żydów w Częstochowie.

Od 1927 roku mieszkał i pracował w Wyszkowie, angażując się w lokalne organizacje społeczne i sportowe. Po wybuchu II wojny światowej został wraz z rodziną przesiedlony do Węgrowa. Pracował tam jako lekarz, był członkiem Rady Żydowskiej i prezesem Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Zorganizował w getcie kuchnię ludową, szpital i łaźnię. Podczas likwidacji getta w kwietniu 1943 roku został deportowany do obozu zagłady w Treblince. Tam zaangażował się w konspirację i został jednym z przywódców planowanego buntu. Zginął podczas powstania 2 sierpnia 1943 roku.

Na podstawie artykułu „Berek Lajcher” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.